چه شود به چهرۀ زرد من نظری برای خدا کنی؟

که اگر کنی، همه درد من به یکی نظاره دوا کنی

تو شهی و کشور جان تو را، تو مهی و جان جهان تو را

ز ره کرم چه زیان تو را که نظر به حال گدا کنی؟

ز تو گر تفقـد و گر ستم، بود آن عنایت و این کرم

همه از تو خوش بود این صنم،چه جفا کنی، چه وفا کنی

همه جا کشی می لاله گون ز ایاغ مدعـیان دون

شکـنی پیاله ما که خون به دل شکسته ما کـنی

تو کمان کشیده و در کمین که زنی به تیرم و من غمین

همۀ غمم بود از همین که خدا نکرده خطا کنی

 نام گمنامى

این پلاک و استخوان از من به صف جا
مانده است
نقطه پرواز سرخى بود، آنجا مانده است
من خودم از شوق مى‏رفتم تنم
افتاده بود
در مقام وصل فهمیدم که سرجا مانده است
بى نشانى را خود من
خواستم باور کنید
نام گمنامى اگر دیدید تنها مانده است
من رفیقى داشتم
همسنگرم جانباز شد
دست‏هایش یادگارى پیش مولا مانده است
آن بسیجى هم که
معبر را برایم باز کرد
دیدمش آن روز در تشییع بى‏پا مانده است
یادتان باشد
سلاح و کوله و فانسقه‏ام
زیر نور ماه سرخ ، از بهر فردا مانده است

پاسداریدش مبادا غفلتى خاکسترى
گیرد عزمى را که آن از راز زهرا (س) مانده
است

.
.
آسمان را گفتم :
می توانی آیا
بهر یک لحظه ی خیلی کوتاه
روح مادر گردی ؟
صاحب رفعت دیگر گردی ؟
گفت نی نی هرگز !!!
من برای این کار
کهکشان کم دارم
نوریان کم دارم
مه و خورشید به پهنای زمان کم دارم !
…
خاک را پرسیدم :
می توانی آیا
دل مادر گردی ؟
آسمانی شوی و خرمن اختر گردی ؟
گفت نی نی هرگز !
من برای این کار
بوستان کم دارم
در دلم گنج نهان کم دارم !
…
این جهان را گفتم :
هستی کون و مکان را گفتم :
می توانی آیا
لفظ مادر گردی ؟
همه ی رفعت را
همه ی عزت را
همه ی شوکت را
بهر یک ثانیه بستر گردی ؟
گفت نی نی هرگز !
من برای این کار
آسمان کم دارم
اختران کم دارم
رفعت و شوکت و شان کم دارم !
عزت و نام و نشان کم دارم !
…
آن جهان را گفتم :
می توانی آیا
لحظه ای دامن مادر باشی ؟
مهد رحمت شوی و سخت معطر باشی ؟
گفت نی نی هرگز !
من برای این کار
باغ رنگین جنان کم دارم !
آنچه در سینه ی مادر بوُد آن کم دارم !
…
روی کردم با بحر :
گفتم او را آیا
می شود اینکه به یک لحظه ی خیلی کوتاه
پای تا سر ، همه مادر گردی ؟
عشق را موج شوی
مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی ؟
گفت نی نی هرگز !
من برای این کار
بیکران بودن را
بیکران کم دارم
ناقص و محدودم
بهر این کار بزرگ
قطره ای بیش نیم
طاقت و تاب و توان کم دارم !
…
صبحدم را گفتم :
می توانی آیا
لب مادر گردی
عسل و قند بریزد از تو ؟
لحظه ی حرف زدن
جان شوی عشق شوی مهر شوی زر گردی ؟
گفت نی نی هرگز !
گل لبخند که روید ز لبان مادر
به بهار دگری نتوان یافت !
در بهشت دگری نتوان جست !
من از آن آب حیات
من از آن لذت جان
که بود خنده ی او چشمه ی آن
من از آن محرومم
خنده ی من خالیست
زان سپیده که دمد از افق خنده ی او
خنده ی او روح است
خنده ی او جان است
جان روزم من اگر ، لذت جان کم دارم
روح نورم من اگر ، روح و روان کم دارم
…
کردم از علم سوال
می توانی آیا
معنی مادر را
بهر من شرح دهی ؟
گفت نی نی هرگز
من برای این کار
منطق و فلسفه و عقل و زبان کم دارم !
قدرت شرح و بیان کم دارم !
…
در پی عشق شدم
تا در آیینه ی او چهره ی مادر بینم
دیدم او مادر بود
دیدم او در دل عطر
دیدم او در تن گل
دیدم او در دم جان پرور مشکین نسیم
دیدم او در پرش نبض سحر
دیدم او در تپش قلب چمن
دیدم او لحظه ی روئیدن باغ
از دل سبزترین فصل بهار
لحظه ی پر زدن پروانه
در چمنزار دل انگیزترین زیبایی
بلکه او درهمه ی زیبایی
بلکه او درهمه ی عالم خوبی ، همه ی رعنایی
همه جا پیدا بود
همه جا پیدا بود

و عجیب است
که پس از گذشت یک دقیقه به پزشکی اعتماد می
کنیم ، بعد از گذشت چند ساعت به کلاهبرداری ! ، بعد از چند روز به دوستی ، بعد از
چند ماه به همکاری ، بعد از چند سال به همسایه ای ... اما بعد از یک عمر به خدا
اعتماد نمی کنیم !

خدای خوب من

مدت هاست که از تو دورم اطرافم را پر از خارهایی
کرده ام که  وقتی می خواهم به تو برسم مانعم می شوند

بارهابا خود عهد بسته ام که بال هایم را بگشایم و
به سوی تو اوج گیرم ولی چگونه از این حصار ها بیرون روم؟

خدای خوب من

چگونه با تو سخن گویم که از از شرمندگی روی صحبت با
تو را ندارم  خود می دانم که بارها با تو عهد

بسته ام که فقط به سوی تو پرواز کنم ولی بیش از آن
عهد خود را شکسته ام

خدای خوب من

می دانم که بنده ی خوبی برای تو نبوده ام و نیستم
پس کمکم کن که بال های پروازم را از دست ندهم

تا بتوانم گه گاهی به سویت بشتابم

خدای خوب من

دوست دارم در هوای پاک تو پرواز کنم  و اوج بگیرم
جایی که جز من و تو هیچ حصار و قفسی نباشد پس

خدای خوب من

پرواز به سوی خودت را به من بیاموز

خدای خوب من

می دانم که تو مهربان ترین مهربانانی پس کمکم کن این بار
بتوانم بالهایم را بگشایم و به سویت پرواز

کنم شاید به تو محبوبم! نزدیک تر شوم

عشق من پاییز آمد مثل یار
باز هم ما باز ماندیم از بهار

باید از فقدان گل خونجوش شد
در فراق یاس ، مشکی پوش شد

یاس بوی مهربانی میدهد
عطر دوران جوانی میدهد

یاسها یاد اور پروانه اند
یاسها پیغمبران خانه اند

یاس رایک شب گل ایوان ماست
یاس تنها یک سحر مهمان ماست

یاس را آیینه ها رو کرده اند
یاس را پیغمبران بو کرده اند

یاس بوی حوض کوثر میدهد
عطر اخلاق پیمبر میدهد

حضرت زهرا دلش از یاس بود
دانه های اشکش از الماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه
می چکانید عطر حیدر را به چاه

عشق محزون علی یاس است و بس
چشم او یک چشمه الماس است و بس

اشک میریزد علی مانند رود
بر تن زهرا گل یاس کبود

خدای خوب من ...

خدای خیلی دور،خدای خیلی نزدیک

با تو هم احساس آشنائی می کنم و هم غریبگی ...

و تمام این عیبها از من است،از درون من،

آنان که بهشت را پیش رویم به تجسم میکشند که فلان است و بهمان،تا خوب باشم،

چه ساده انگارند که نمیدانند خوب بودن در پیشگاهت لذتی است وصف ناشدنی و غیر قابل قیاس ...

و آنان که جهنم را به فجیع ترین شکل به ذهنم مصور می کنند که خطایت را پاسخی جز این نیست،شاید نمیدانند که بد بودن در پیشگاه تو،خود الیم ترین و سخت ترین عذابی است که وجودش را تصور می توان کرد.

من میوه های خوشمزه ی بهشت را نمی خواهم و از شیر و عسل هم خوشم نمی آید،

با حوریان مناسبتی ندارم که خود معشوقی دارم هزاران بار زیبنده تر و دلفریب تر از تمامی شان!

قصرهای بزرگ و زر و سیم نمی خواهم که اتاقی کوچک با کتابخانه ای ساده مرا بس است!

من خوب بودن را که معنایش با تو بودن و حل شدن در وجود توست به تمامی اینها ترجیح می دهم ...

تا زنده ام با منی و با توام و می دانم پس از مدگ نیز دستم را رها نخواهی کرد.

قوت قلب من ...

حضورت و یادت آرامش بخش دل من است.

نمی خواهم ذهنم را بیش از این درگیر اما و اگرها کنم ...

پاداشی برای خوب بودن،جز خوب ماندن نمی خواهم،

اگر اشتباه کردم و لغزیدم از راهی که با تو می روم ...دستم را بگیر و جهنم را وعده ام نده ...

آفریده ی توام،نه غریبه و تو خود خوب از درون من آگاهی ...

از توام که درونم دمیده ای و از منی،چون از تو دمیده شده ام ...چگونه فرا فکنی ام به نیستی و پوچی؟

نور را با ظلمت کاری نیست که هر قدر به ظلمت فرو روم باز روشنم از نر تو؛

بهشت را نمی خواهم به خاطر خوب بودنم که این تحقیر بنده بودن من است؛

خوب بودنم تنها دلیل بودن من است،دلیل بودنم را پاداشم نده،ای دلیل بودنم ...

چیز تازه ای بگو که مشتاق شنیدنم ...

تکانم بده از رخوت ندانسته ها ...

من تشنه ی تحرکم ...

دستم را رها نکن که جهنم درونم بی تو شعله ور می شود ...

مرا به خویش بخوان

                   "که بی تو هیچ چیز این دنیا را نمی خواهم

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایهء سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام می کشد

نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطرها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها، ز ابرها، بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پرستاره می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان، به بیکران، به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیرپا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب می شود
صراحی دیدگان من
به لای لای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
نگاه کن
تو می دمی و آفتاب می شود

از : فروغ فرخزاد

شنیدم که چون قوی،زیبا بمیرد!

فریبنده زاد و فریبا بمیرد 

شب مرگ تنها نشیند به موجی 

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد! 

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب 

که خود در میان غزلها بمیرد 

گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا  

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد 

که از مرگ غافل شود تا بمیرد 

من این نکته گیرم که باور نکردم 

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد 

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی و آغوش وا کن! 

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد! 

ز باغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید
کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید تو لختی صبر کن چندان که قمری بر چنار آید
چو اندر باغ تو بلبل به دیدار بهار آید ترا مهمان ناخوانده به روزی صد هزار آید
کنون گر گلبنی را پنج شش گل در شمار آید چنان‌دانی که هرکس را همی زو بوی یار آید
بهار امسال پندار همی خوشتر ز پار آید وزین خوشتر شود فردا که خسرو از شکار اید
بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی ملک را در جهان هر روز جشنی داد و نوروزی

تا کی به تمنای وصال تو یگانه   

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد که سرآید غم هجران تو یانه

 ای تیره غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

                            رفتم به در صومعه عابد و زاهد                            

دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

درمیکده رهبانم و درصومعه عابد 

 گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار

زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو

هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو

 مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم، من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید

 دیوانه برون از همه آئین تو جوید

تا غنچه ئ بشکفته ئ این باغ که بوید

هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل خوانی و قُمری به ترانه

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست

هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست

تقصیر "خیالی" به امید کرم توست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

کوک کن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

کوک کن ساعتِ خویش !
... که مـؤذّن، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب

کوک کن ساعتِ خویش !
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
که سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند

کوک کن ساعتِ خویش !
که سحرگاه کسی
بقچه در زیر بغل،
راهیِ حمّامی نیست
که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !
رفتگر مُرده و این کوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

کوک کن ساعتِ خویش !
ماکیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

کوک کن ساعتِ خویش !
که در این شهر، دگر مستی نیست
که تو وقتِ سحر، آنگاه که از میکده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر
و در این شهر سحرخیزی نیست
و سـحر نـزدیک است

 تو هرگز دلتنگی چشمانم را ندیدی،

 و تصویر خاموشی قلبم را در روشنای آرزوهایت...

تو فریاد سکوتم را در میان واژگان روزمره زندگی نشنیدی،

تو فرصتی نداشتی برای برداشتن سیب سرخی از دستانم،

فرصتی نداشتی برای باور کردن باورهایم،

جاده ها چنان تو را در خود گرفتار کرده اند،

که لحظه ای توان ایستادن نداری...

تو فرزند سفر بودی،

 و من نواده سکوت خویشتن...

دیگر انتظارت را به انتظار نخواهم نشست،

                                                        برو مسافر؛

                                   جاده قدم های تو را دلتنگ است...

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعر های ناب

نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است

من ترا به خلوت خدایی خیال خود:

بهترین بهترین من خطاب می کنم

                                              بهترین بهترین من

ترسم که این دیدار آخر باشد ای دوست

                                               ای هم نشین

                                                        ای هم زبان

                                                             ای وصله تن

                                                                  ای یادگار روزهای خوب و شیرین

چه سخت است تحمل آن لحظه هایی که بغض سنگینی بر حنجره ات چنگ زند و سخت تر از آن که حتی توان گریستن هم نداشته باشی. اما چه خوب است که این لحظه های تنهایی را تنها با خدا قسمت کنیم. هیجان ها را پرواز دهیم و با بال و پری افلاکی تا روح نیاز و نماز پر گشوئیم . و تا بینهایت ها از برای لطف بی انتهایش سجده کنیم و با جانی ملکوتی بازگردیم. و این گونه مقدس شویم از برای کوچ مان به ابدیت.

جاودانه ات می کنم ای عشق

پنداشتی که کوره سوزان عشق من

دور از نگاه گرم تو خاموش می شود ؟

پنداشتی که یاد تو این یاد دلنواز

از تنگنای سینه فراموش می شود؟

تو رفته ای که بی من و تنها سفر کنی

من مانده ام که بی تو به شبها سفر کنم

تو رفته ای که عشق من از سر بدر کنی

من مانده ام که عشق تو را تاج سر کنم

افتاب با ان صبر بلندش کنج حیاط نشست و غروبم را تماشا کرد...

     اما چه صبورتر بودند فالگیرانی ..  

  که تو را در کف دستهایم دیدند و هیچ نگفتند

سلام دوستای خوبم

من یه هفته ای نیستم دارم با دوستام میرم مشهد

واسه همه تون دعا میکنم

میتوان تنها شد
میتوان زار گریست
میتوان دوست نداشت
و دل عاشق آدمهارا زیر پاها له کرد
میتوان چشمی را به هیاهوی جهان خیره گذاشت
میتوان صدها بار علت غصه دل را فهمید
میتوان…
میتوان بد شد و بد دید و بد اندیشه نمود
آخرش هم تنها!میتوان تنها رفت
با جهانی همه اندوه و غم و بدبختی…
یادگاری؟!همه جا تلخی و سردی و غرور
فاتحه؟!خوب شد رفت عجب آدم بد خلقی بود
ولی ای کودک زیبای دلم!آن ور سکه تماشا دارد….
دکتر شریعتی.

آنگاه که...

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده می گیری،
آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،
آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می انگاری
دلم می خواهد بدانم دستانت را رو به کدامین آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟؟؟؟؟؟؟؟

غنچه از خواب پرید
وگلی تازه به دنیا امد
خار خندید وبه گل گفت سلام
جوابی نشنید
خار رنجید ولی هیچ نگفت…
ساعتی چند گذشت
گل چه زیبا شده بود
دست بیرحمی امد نزدیک
گل سراسیمه زوحشت افسرد …
لیکن ان خار ان دست خلید
وگل از مرگ رمید
صبح فردا که رسید
خار با شبنمی از خواب پرید
گل صمیمانه به اوگفت سلام

و خدایا...

خدایا مرا ببخش اگر صدایت نمی زنم! فراموشت نکرده ام…
خدایا مرا ببخش اگر چیزی از تو نمی خواهم! همه چیز از تو گرفته ام…
خدایا مرا ببخش اگر طنابم را گسسته ام! پوسیده بود٬ محکمترش را می خواهم…
خدایا مرا ببخش اگر سوی دیگر می روم! در این سو رهیافتگان کمترند…
خدایا مرا ببخش اگر آتش عشقت را با اشکهایم بیرون می رانم! دارم شعله ور می شوم…
خدایا مرا ببخش اگر خودپرستم! در وجودم تو را یافته ام…
خدایا مرا ببخش اگر به دنیا دل بسته ام! در شوره زارش رد تو را می جویم…
خدایا مرا ببخش اگر در عشقت کفر می گویم! قلبم گنجایش این همه رحمت را ندارد…
خدایا مرا ببخش اگر چشمانم را بسته ام! می خواهم امشب خواب تو را ببینم

او آهسته رفت و غیر از خدا کسی صدای او را نشنید

ای خدا ...

حتی به خودم اجازه نمی دادم روزی رفتنت را به این بی خبری وبا این سرعت

در ذهنم تصور کنم

ای فرشته ها به گوش باشید

فرشته ای از جنس خاک مهمان دیارتان شده است

یادتان باشد که او مادربزرگی بسیار عزیز با قلبی زخمیست

او را به دست شما می سپاریم تا التیام بخش ترین دارو ها را بر قلب نازنینش

گذارید تا ترک دنیا او را نیازارد

مادربزرگم هیچوقت نصیحت هایت را از یاد نخواهم برد

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم

برای برفی که اب می شود دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم

برای پشت کردن به آرزوهای محال

به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطردود لاله های وحشی

به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان

برای بنفشی بنفشه ها دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم

تو را برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم

تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم

اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم

تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ...دوست می دارم

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ...دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم...دوست می دارم